Ποια όμως είναι η προσωπική εμπειρία των γονέων που συμμετείχαν στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση;
Μήπως η εκπαίδευση είναι για γονείς;
Η Ελίνα Φαρσάρη μας εξηγεί πως βίωσε η ίδια αλλά και άλλοι γονείς παιδιών δημοτικού την συνθήκη της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
"Πρώτα – πρώτα ξεκίνησε ένα πανικός να εγγράψουμε τα παιδιά στο Δίκτυο. Η διαδικασία είχε προθεσμία, κι ενώ ήταν απλή για έναν συμβατικό χρήστη διαδικτύου που πρέπει να συμπληρώσει ηλεκτρονικές φόρμες, έγινε δυσβάσταχτα ενοχλητική γιατί το Σχολικό Δίκτυο και οι υποδομές δεν «σήκωναν» το ξαφνικό ντου των γονέων από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη. Χρειάστηκα περίπου 2,5 ώρες για να γράψω τον γιο μου στην ηλεκτρονική του τάξη και έκτοτε καθημερινά σπαταλώ χρόνο που θα μπορούσα – σε περίοδο καραντίνας – να αξιοποιήσω κάπως πιο δημιουργικά, προκειμένου να καταλάβω πώς στα κομμάτια δουλεύει αυτό το σύστημα."
"Η πλατφόρμα του Σχολικού Δικτύου, ειλικρινώς, με έχει φέρει στα όρια μου. Καθημερινά ελέγχω την ανάρτηση νέου υλικού, τυπώνω, μετατρέπω έγγραφα, αποθηκεύω, δίνω στο παιδί να κάνει τις εργασίες που τις τελειώνει σε ελάχιστο χρόνο και μετά πρέπει να υποβάλλω, να τσεκάρω, να ελέγξω… Κι αν έχω απορία τι γίνεται; Έχω τις φίλες μου, τις μαμάδες των φίλων του γιου μου, που έχουμε κάνει ομάδες στα δίκτυα και ανταλλάσουμε πληροφορίες, demo, συμβουλές και οδηγίες πως θα καταφέρουμε το σύστημα να λειτουργήσει.."
"Αν, λοιπόν, νομίζει η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ότι τα παιδάκια του Δημοτικού περνούν μπροστά στον υπολογιστή τους ένα εύλογο χρόνο κατεβάζοντας και λύνοντας ασκήσεις, υποβάλλοντας εργασίες και συνομιλώντας χαρούμενα σε chat με τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους, ας την πληροφορήσω ότι μαμάδες και μπαμπάδες βρίσκονται ολόκληρα πρωινά και ολόκληρα απογεύματα μπροστά στις οθόνες παλεύοντας να λειτουργήσουν το αργόσυρτο σύστημα την ώρα που τα παιδιά τους σε υπερένταση από την κλεισούρα αλωνίζουν το σπίτι…"
Η διάθεση ολόκληρου του άρθρου είναι εδώ:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου